Knie-ongeluk 10 december 2009, Kniepees gescheurd, operatie, herstel. Kniehoekmeter te koop.

.... terug naar hoofdpagina Giel Smeets ....
Email: stuur een mail

22 januari 2017

Bel mij op, 026 4436536 of mail aan@gielsmeets.nl of stuur een mail
Dan maak ik een kniehoekmeter voor jou


Start teller 26 maart 2010 Hit Counter by Digits
1 sep1 okt1 nov1 dec1 jan1 feb1 mrt1 apr1 mei1 jun1 jul1 aug1 sep1 okt1 nov1 dec1 jan1 feb1 mrt1 apr1 mei1 jun1 jul1 aug1 sepdatum
552 586 622 643 647 676 705 731 773 839 882 926 965 1000 1039 1079 1137 1212 1273 1335 1395 1457 1501 1538 1573 tellerstand op datum
0,7 0,7 0,8 0,8 0,8 0.8 0,8 0,8 0,8 1,0 1,0 1,1 1,1 1,1 1,1 1,2 1,3 1,3 1,5 1,6 1,7 1,7 1,7 1,7 1,7 gem per dag over jaar
0,8 1,1 1,2 0,7 0,1 0,9 1 0,8 1,4 2,1 1,4 1,4 1,3 1,2 1,3 1,3 1,8 1,9 2,4 2,2 2,1 2,0 1,5 1,2 1,1 gem per dag over mnd

Nieuwe teller 22 januari 2017
Hit Counter by Digits
Tellerstand op 21 jan 2017 0
Ongeluk
Op 10 december 2009 kreeg ik een ongelukje bij het uitlaten van de hond Lisa met muilkorf. Hij had net een poepje gedaan op het weitje tussen fietspad en weg. Zie tekening. De weg is achter je en die zie je dus niet. Iedereen staat op het fietspad. Tien fietsers gingen voorbij en Lisa meende de elfde fietser van de fiets te moeten trekken en nam een aanloop, 1½ meter riem. Dat ging zo onbeheerst dat ik mijn kniepees scheurde. Daar lag ik.
De hond heeft geen geweten en is zich niet bewust dat hij mij dat ongeluk bezorgd heeft. Het was vermakelijk om te zien hoe hij mij verdedigde zodat helpers, politie en ambulance niet bij mij durfden te komen. Eerst moest de hond met een vangstok afgevoerd worden naar het asiel.

Ambulance, ziekenhuis met flinke ondertemperatuur, operatie, naar huis met brace en krukken.


Ik had in het ziekenhuis geleerd dat ik de brace onder de broek dus op mijn blote been moest dragen. De riemen moest ik flink aanhalen zodat de brace niet zou afzakken. Ik ging een stuk lopen met mijn krukken en de brace. Na enkele honderden meters begon de brace te zakken. De strakke riemen zakten op mijn geopereerde knie, die nog door de operatie rood en opgezwollen was. Het deed verschrikkelijk pijn en ik was bang dat er iets stuk zou gaan. In tranen probeerde ik naar huis te strompelen. Riethorst, een van de collega oudercommissieleden van de Stoeteboomschool, passeerde per fiets. Hij zag mijn ellende. Hij kon mij niet helpen, want ik moest toch mijn krukken vasthouden. In ieder geval deed hij wat hij kon, namelijk mij moreel bijstaan. Ik ben hem nog steeds dankbaar daarvoor. Toen ik met pijn en moeite (letterlijk) thuis gekomen was kreeg ik van hem een CD met muziek van Mozart.
Thuis gekomen ging ik op de bank liggen en kon mijn knellende brace afdoen. De volgende dag heb ik mijn vrouw Marianne naar de schoenmakerij van Schuiling laten gaan om er twee bevestigingen aan de broekriem en over de schouder aan te laten maken. Daarna was de brace draagbaar en bruikbaar.
4 februari policontrole.
Daar hoorde ik dat een van de twee schroeven (in de patella geschroefd) er uit geraakt was. Het zou toch goed komen met mijn knie. Ik moest tot 15 maart nog met de brace/spalk lopen en onbelast oefenen bij de fysio.
Ik kon het been niet buigen. De fysio-oefeningen waren voor mijn gevoel niet leuk. Pijn en bang dat het weer kapot zijn gaan.

Kniehoekmeter, 130°
Ik maakte een kniehoekmeter. Ijken op de hoek van de tafel.
Op een ronde tafel kun je niet ijken.

















Kniehoek meten.
Als je wil kan ik een kniehoekmeter voor je maken. € 25. Hij werkt op 1° nauwkeurig.
De kniehoekmeter kan niet gemist worden. De oefeningen zijn pijnlijk en het lijkt niet te helpen. Als je precies kunt meten zie je dat je zonder fysio toch een graad winst behaalt. Dat geeft moed.
Ik ben de wanhoop nabij geweest. Het meetapparaat heeft mij er door geholpen. Ik begon bij 130° en nu meet ik met moeite 75°.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

.... terug naar hoofdpagina Giel Smeets ....
Oefenen op het oefenfietsje

|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

Knie belasten, 82° > 75°

Polibezoek 15 maart. Ik mocht zonder brace lopen. En belasten.
Toen de brace er af mocht ging het spontaan langzaam beter. Een resultaat van 82° naar 75° heb ik bereikt door traplopen. Ik verminder het lichaamsgewizht door een hand op de leuning en een hand op de traptrede. Dan gebruik ik beide benen zoveel mogelijk symmetrisch. In het begin nogal scheef. Na veel oefenen gaat alles beter en kan ik al wat rechter lopen. Omhoog kan ik nu al (schoksgewijs en met pijn) met losse handen.
In mijn geval gaat niets zonder pijn.

Zelf oefenen, geen fysio.

Op 14 mei 2010 policontrole. Ik vertel de specialist dat ik niet meer naar de fysio wil. Hij adviseert te stoppen en te berusten in wat ik heb.
Ik kan lopen, fietsen en hou een beperking van buiging re knie. Nu meet ik met moeite 64°.
Ik oefen nu toch nog, nog wel meer, op mijn eigen manier, met plezier: Voor het eten, dus 3x per dag meet ik en noteer. Dan oefen ik wat, diepe kniebuiging, zwaaien met het been, het been op de onderste trede van de trap zetten en met lichaamsgewicht buigen. Dat doe ik tot ik hetzelfde getal weer bereikt heb. Dat noteer ik.
Dan buig ik met moete al metend 10 x dezelfde waarde. Ik heb het voordeel dat ik dan voor mijn gevoel klaar ben. Af en toe blijkt dat ik wel een graad verder kan.












.... terug naar hoofdpagina Giel Smeets ....

Genezen
Op 3 oktober 2010, na 8 maanden, ben ik voor het oog van de buitenwereld genezen. Ik kan alles weer, zogenaamd.
Ik kan mijn benen voortaan genoeg buigen. Ik probeer tien diepe kniebuigingen te maken. Ik kom niet erg diep, en als ik maar met de handen op de grond druk dan kan ik ook weer omhoog komen.
Als ik van de stoel wil opstaan moet ik helpen met handen op leuning of op de zitting te drukken.
Trappen lopen kan ik als het moet zonder leuning. Maar dat durf ik niet erg en het gaat onbeholpen. Daarom gebruik ik de leuning.
Fietsen gaat redelijk. Ik fiets al maanden elke week 100 kilometer. In het begin was dat een ramp, nu gaat het redelijk probleemloos.

6 december 2010. Een jaar na het ongeluk. Ik fiets nog steeds 100 km per week. Dat gaat probleemloos tot 60 km per dag.
Lopen gaat goed, zeker volgens de buitenwereld. Ik kan niet lang vol houden. 3 uur, dan moet ik stoppen.
Traplopen gaat prima, mmmmmmaar, ik doe niet stoer wat de fysio zegt. Ik help met beide handen een beetje. Symmetrisch. Ik blijf bewust onder de pijngrens en dat bevalt mij goed. Zeer langzaam verbetert alles.
Kruipen op de knieën om iets achter de computer te doen. Dat lukt. Ik kan redelijk normaal overeind komen als ik op een stoel o.i.d. kan steunen. Alles onder de pijngrens.
Hurken, tien diepe kniebuigingen. Dat doe ik naar best vermogen. Symmetrisch. Eerst tot de vingertoppen. Die had ik ook nodig om recht te komen. Later tot de vingergewrichtjes. Nu tot de knokkels op de grond. Steeds moet ik de armen nog gebruiken om overeind te komen. Maar het gaat steeds beter.

Lisa, die rothond weer terug
Ik moet nog aanvullen dat die rothond, gefrustreerd asielmonster, na 5 dagen weer terug mocht komen. En toch hou ik van Lisa.
Niemand durft hem uit te laten zodat hij enkele maanden in de tuin z'n behoefte gedaan heeft. Later regelde ik iets met een lang touw met lussen er in zodat ik gedoseerd ruimte kon geven op het landje achter onze tuin.
Later moest ik wel erg op mijn tanden bijten om weer de straat op te gaan. De lijn heel kort zodat ik hem ongeveer til. En een prikkelband, en elke seconde opletten of hij niet aan 't loeren is.
Op www.gielsmeets.nl/ staan twee foto's van die quasi lieve hond. (De eerste foto is Koos, de goede herder, de tweede is Stella, een zielige, moreel kapot gemaakte asielhond)
Lisa kan zich erg lief en onschuldig voordoen maar verder is het een rothond. Met de buurvrouw wil hij ook goede maatjes blijven, want daar heeft hij ook wat van te verwachten. De vierde hondenfoto is Lisa met de buurvrouw.

3 jaar later, 58 graden
2013. Ik ben 81, ik kan weer alles. Licht beperking en lichte pijn re knie blijft. Ik meet 58°. Terwijl ik nooit echt geoefend heb, wel zelf nagels van tenen knippen, onder mijn schoenzolen kijken of er hondenpoep onder zit, en onder in de koelkast kijken en alle andere dagelijkse gewone oefeningen die dus voldoende zijn.
.... zie de foto's van de honden Koos, Stella en 2x Lisa....
.... terug naar hoofdpagina Giel Smeets ....


5 jaar en 2 maanden later. Hardlopen is problematisch vanwege pijn en minder kracht in mijn rechter knie. Als ik geregeld het oedeem uit mijn knie pers, met mijn handen of kortdurend met een elastieke band, dan voel ik normaliter weinig pijn. Lopen gaat goed. Ik moet wel actief de voeten goed vooruit strekken want anders ziet iedereen dat ik moeizaam loop.

22 jan 2017, 8 jaar en 1 maand later.
Soms voelde ik niets meer en had ik geen last meer. Soms had ik pijn in de knie, waardoor mijn activiteiten beperkt bleven. Er zal ook wisselend en knobbel, juist op het operatielitteken. Soms pijnlijk en rood en soms oedeemachtig. Ik had altijd het vermoeden dat de oorzaak gelegen was in het losgeschoten schroefje. Soms had ik ook pijn buiten het gewricht, in de kuit, bovenbeen, soms ook li been en li pols. De eerste keer, eind 2015, bij zo'n erge aanval, ik kon nauwelijks lopen en niet fietsen en niet van de stoel opkomen, haalde ik ubiprofen en met een kuur kon ik de aanval bestrijden. Ik had er wel de hoogste dosis voor nodig. Later weer zo'n aanval die ik met paracetamol probeerde te bestrijden. Dat lukte niet.Toen haastig overgeschakeld naar Ubiprofen, met succes. Het viel op dat ik in de zomer geen last had. Eind 2006 had ik weer zo'n aanval, die ik maar reuma noem. Ik had veel last van de rod knobbel op het litteken. Ik ging naar de huisarts. Het schroefje moest verwijderd worden zodat de pijnlijke knobbel en de reuma-aanvallen weg zouden blijven. Hij maakte een afspraak. Op maandag 8 januari Röntgenfoto. De schroef zit er inderdaad.
G. Smeets
Hoogstedelaan 3
6812 DL Arnhem
026 443 65 36.
aan"apestaart"gielsmeets.nl
www.gielsmeets.nl